Internet Protocol version 6 (IPv6) to następna generacja protokołu IP, będąca następcą IPv4, który jest nadal dominującym protokołem w Internecie. Głównym motorem przeprojektowania Internet Protocol jest przewidywane wyczerpanie adresów IPv4. IPv6 został zdefiniowany w grudniu 1998 r. przez Internet Engineering Task Force (IETF) z publikacją standardowej specyfikacji RFC 2460.
IPv4 przewiduje możliwość przypisania około 4 mld adresów (232). Uznano to za wystarczające w początkowej fazie projektowania. IPv6 ma znacznie większą przestrzeń adresową niż IPv4. Wynika to z zastosowania 128-bitowego adresu, podczas gdy IPv4 używa tylko 32 bitów. Nowa przestrzeń adresowa w ten sposób wspiera 2^128 adresów. Rozwój ten zapewnia elastyczność w przyznawaniu adresów i wyznaczania tras ruchu i eliminuje podstawowe potrzeby translacji adresów sieciowych (NAT), który zyskał szerokie zastosowanie jako próba złagodzenia wyczerpywania adresów IPv4.
Kiedy po raz pierwszy podłączony do sieci host wysyła żądanie o parametry konfiguracyjne, jeśli odpowiednio skonfigurowany, router odpowie na żądanie. Jeśli adres IPv6 autokonfiguracji nie spełnia wymagań, sieć może używać konfiguracji Dynamic Host Configuration Protocol dla IPv6 (DHCPv6) lub komputery mogą być skonfigurowane statycznie.
Bezpieczeństwo sieci jest elementem architektury IPv6. Internet Protocol Security (IPsec) został pierwotnie opracowany dla IPv6, ale odkryto liczne opcjonalne zastosowania w IPv4. IPsec jest podstawowym wymogiem implementacji IPv6.
Mimo upływu wielu lat od opracowania normy, IPv6 jest w powijakach, jeśli chodzi o ogólne wykorzystanie na całym świecie. Badania w 2008 wskazują, że Google nadal obsługuje mniej niż jeden procent komputerów z obsługą IPv6 w każdym kraju. Mimo że IPv6 został wdrożony we wszystkich najważniejszych systemach operacyjnych.